Διαμαγνητικη Αντλια Φυσικοθεραπειας

ΔΙΑΜΑΓΝΗΤΙΚΟΣ ΕΠΙΤΑΧΥΝΤΗΣ ΕΝΕΡΓΩΝ ΜΟΡΙΩΝ - ΔΙΑΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΑΝΤΛΙΑ

Ισχυρός παλμικός μαγνήτης 2 Tesla (20.000 Gauss !) - 7 Hz

Ενεργοποιεί την διαμαγνητική ιδιότητα των υγρών (αντίθετη μαγνητική πόλωση στην παρουσία ισχυρού μαγνητικού πεδίου)

και τα απωθεί βίαια από την περιοχή όπου εφαρμόζεται.

Απομακρύνει το οίδημα από μερικά λεπτά, έως 2-3 συνεδρίες, ανάλογα με την βαρύτητα του περιστατικού, παροχετεύοντας το υγρό στο λεμφικό σύστημα.

Προωθεί την δραστική ουσία φαρμάκων (υπό μορφή υγρού, gel ή αλοιφής) εντοπισμένα και σε βάθος μέχρι 7 εκατοστά εντός του σώματος χωρίς διάχυση (λόγω απουσίας ηλεκτρικής πόλωσης) και κατά το 95% της δραστικής ουσίας.

Προκαλεί έντονη ανάδευση (spin) στο ενδοκυττάριο υγρό, ενεργοποιώντας τις χημικές δραστηριότητες του κυττάρου, με αποτέλεσμα την αναζωογόνησή του και ως εκ τούτου, 

την ταχεία και απολύτως φυσιολογική αποκατάσταση των τραυμάτων.

Διαθέτει σύστημα Ενεργειακής Μεταφοράς μέσω Ραδιοσυχνοτήτων (εξελιγμένη μορφή της κοινής διαθερμίας RF)

“Προσαρμοζόμενη Ενδοθερμία, Πυκνωτικής / Ωμικής μορφής” (T.E.Ca.R.Ad ) με ισχυρή δράση σε μαλακούς και σκληρούς ιστούς κατ' επιλογή, διαχέοντας την θερμότητα από το εσωτερικό της περιοχής προς την επιδερμίδα, με σκοπό την αύξηση του αναλγητικού αποτελέσματος, καθώς και της ταχύτητας ανάκαμψης των ιστών. 

Δημιουργεί εντονότατη ενδογενή, ισότροπο, κυτταρικού τύπου βιοδιέγερση, σε γραμμικούς και λείους μυς, νευρώνες και κύτταρα, κατ' επιλογή.

Θεραπεία 

Ανώδυνη, απολύτως Ασφαλής, Στοχευμένη. 

θεραπεία με υπερπαλμικά μαγνητικά πεδία υψηλής έντασης ενδείκνυται στην:

Ορθοπεδική και Τραυματολογία:

Σκελετικές κακώσεις, τραύματα και εκφυλιστικές βλάβες, σχηματισμός οστικού πόρου, κατάγματα και ψευδοαθρίτιδες.

Αθλητιατρική:

Τενοντίτιδες, μώλωπες, κράμπες, διαστρέμματα.

Ρευματολογία:

Ρευματικές παθησεις και φλεγμονές.

Φυσιατρική και Αποκατάσταση:

Σε όλες τις βασικές ενδείξεις τόσο για την πρόληψη όσο και για τη θεραπεία.

Δερματολογία:

Σε εκτεθείμενες κακώσεις του δέρματος (πληγές και έλκη).

Επιτάχυνση των διαδικασιών αναπαραγωγής ιστών.

Νευρολογία:

Σε παθήσεις τόσο φλεγμονώδεις όσο και εκφυλιστικές, τα μαγνητικά πεδία υψηλής έντασης επηρεάζουν τον ερεθισμό νευροκινητικής πλάκας και την αξονικλη αποφυάδα των νευρώνων.

ΩΡΛ:

Σε καταστάσεις φλεγμονής όπως αμυγδαλύτιδες και ιγμορίτιδα.

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΔΙΑΜΑΓΝΗΤΙΚΗΣ ΑΝΛΙΑΣ CTU - Mega 18

Εκφυλιστική αρθροπάθεια

Περιαθρίτιδα

Ισχιακή νευραλγία

Πόνοι μέσης - Δισκοπάθεια

Συσπάσεις - Μυϊκά τραύματα

Ινομυαλγίες

Δερματικου μώλωπες

Μυϊκοί μώλωπες

Μώλωπες αρθρώσεων - Τενόντων

Διαστρέμματα τύπων I-II-III

Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα

Φλεγμονή σάκου τένοντα

Πόνοι βουβωνικής χώρας

Επικονδυλίτιδα

Τενοντίτιδα

Σκελετικές κακώσεις (τραυματικές και εκφυλιστικές)

Οστικός πόρος

Κατάγματα

Ψευδοαρθρώσεις

Παραμόρφωση συνδέσμων

Ρευματικές φλεγμονώδεις και οιδηματικές παθήσεις

Εκτεθείμενες δερματικές κακώσεις (Πληγές και έλκη)

Επιτάχυνση διαδικασίας αναπαραγωγής των ιστών

Ιγμορίτιδα εν τη γενέσει - αμυγδαλύτιδα

Ερεθισμός της νευροκινητικής πλάκας και της αξονικής αποφυάδας των νευρώνων.

Το σύστημα πεδίων  DIA της Διαμαγνητικής Αντλίας CTU Mega 18, μέσω της χρήσης καινοτόμων ηλεκτρικών στοιχείων και λογισμικού για την ασφαλή λειτουργία, δίνει τη δυνατότητα της κατασκευής μίας επαναστατικής συσκευής για την παροχή και μεταφορά ενεργών μορίων εντός των δερματικών ιστών, πράγμα αδύνατο μέχρι πρότινως.

Οι διάφορες παραλλαγές στο σύστημα, δίνουν τη δυνατότητα της κάλυψης όλων των πεδίων της Ιατρικής με επέκταση στην αθλητική αποκατάσταση και στην αισθητική ιατρική.

Θεοφάνης Θ. Μουντζούρης

ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ

Κέντρο Φυσικοθεραπείας "Physiof"

Νευροχειρουργικη

Η Νευροχειρουργική είναι η ιατρική ειδικότητα, η οποία ασχολείται με την πρόληψη, τη διάγνωση, την χειρουργική θεραπεία και την αποκατάσταση παθήσεων που προσβάλλουν οποιοδήποτε τμήμα του νευρικού συστήματος,εγκέφαλος, νωτιαίος μυελός, περιφερικά νεύρα και δευτερεύοντως, παθήσεων που αφορούν τα εξωκράνια αγγεία του εγκεφάλου.

Στη σύγχρονη διαγνωστική και θεραπευτική της νευροχειρουργικής χρησιμοποιούνται τεχνικές της νευροακτινολογίας  όπως η υπολογιστική αξονική τομογραφία (ΥΑΤ ή CT - από τα αρχικά του αγγλικού όρου computed tomography), η μαγνητική συντονιστική τομογραφία (ΜΣΤ ή MRI - magnetic resonance imaging), η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίου (ΤΕΠ ή PET - positron emission tomography), η μαγνητοεγκεγαλογραφία (ΜΕΓ ή MEG - magnetoencephalography) και η στερεοταξία. Σε ορισμένες νευροχειρουργικές επεμβάσεις χρησιμοποιείται διεγχειρητικός μαγνητικός τομογράφος και λειτουργική μαγνητική τομογραφία.

Σε πολλούς τομείς της νευροχειρουργικής χρησιμοποιούνται, επίσης, μικροχειρουργικές τεχνικές. Για τη χειρουργική παράκαμψη της έξω με την έσω καρωτίδα είναι απαραίτητη η χρήση της αγγειακής μικροαναστόμωσης. Ο αποκλεισμός των εγκεφαλικών ανευρυσμάτων γίνεται με τη βοήθεια χειρουργικού μικροσκοπίου. Η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική της σπονδυλικής στήλης, (όπως η μικροδισκεκτομή και η τοποθέτηση τεχνητών δίσκων), βασίζεται σε παρόμοιες τεχνικές.

Οι νευροχειρουργοί μετέρχονται ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές με τη χρήση νευροενδοσκοποίου. Αυτές περιλαμβάνουν για παράδειγμα την ενδοσκοπική διαρρινική προσπέλαση που χρησιμοποιείται για όγκους της υποφύσεως, για κρανιοφαρυγγιώματα, χορδώματα και για την αποκατάσταση διαφυγών του εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ). Το ενδοσκόπιο, ακόμη, χρησιμοποιείται για τη θεραπεία παθήσεων των κοιλιών του εγκεφάλου, όπως η κολλοειδής κύστη και η νευροκυστικέρκωση, αλλά και υποβοηθητικά στην παροχέτευση αιματωμάτων και στη νευραλγία τριδύμου. Η ενδοσκοπική κοιλιοστομία αποτελεί επί συγκεκριμένων ενδείξεων εναλλακτική μέθοδο αντιμετώπισης της υδροκεφαλίας.

Η αποκατάσταση κρανιοπροσωπικών δυσμορφιών και διαταραχών της ομαλής κυκλοφορίας του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, πραγματοποιείται από τους νευροχειρουργούς και κατά περίπτωση από τους πλαστικούς χειρουργούς. Ελλείμματα του οστικού κρανίου αποκαθίστανται με κρανιοπλαστική.

Οι νευροχειρουργοί σε συνεργασία με τους ακτινοθεραπευτές ειδικεύονται στη Στερεοτακτική Ακτινοχειρουργική για να θεραπεύσουν όγκους και αρτηριοφλεβώδεις δυσπλασίες. Χρησιμοποιούνται ακτινοχειρουργικές τεχνικές όπως το Gamma knife (ακτινοχειρουργική με ακτίνες γ) και το Cyberknife (ρομποτική ακτινοχειρουργική).

Τα τελευταία χρόνια έχουν καθιερωθεί στη νευροχειρουργική οι απεικονθστικά υποβοηθούμενες επεμβάσεις, όπως οι ενδαγγειακές για τη θεραπεία ανευρυσμάτων, αρτηριοφλεβωδών δυσπλασιών, στένωσης της καρωτίδος, εγκεφαλικών επεισοδίων, δυσπλασιών του νωτιαίου μυελού και του αγγειόσπασμου. Χρησιμοποιούνται τεχνικές αγγειοπλαστικής, τοποθέτησης ενδαγγειακών πλεγμάτων (stenting), εμβολισμού, αναρρόφησης θρόμβων και η διαγνωστική αγγειογραφία. Παρόμοιες, αλλά όχι ενδαγγειακές, επεμβάσεις είναι η κυφοπλαστική και η σπονδυλοπλαστική.

Dr. ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΩΤΣΕΛΑΣ, MD

ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Επιμελητής Α' Νοσοκομείου ΕΡΡΙΚΟΣ ΝΤΥΝΑΝ

Μετεκπαιδευθείς στην Μεγάλη Βρετανία

ΕΝΔΑΓΓΕΙΑΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΓΓΕΙΑΚΩΝ ΠΑΘΗΣΕΩΝ (EVAR - TEVAR)

Ελάχιστα επεμβατική ενδαγγειακή αποκατάσταση Ανευρυσμάτων Κοιλιακής Αορτής, λαγονίων αρτηριών (EVAR) ή Θωρακικής Αορτής (TEVAR).

Τα Ανευρύσματα των αρτηριών είναι τοπικές διευρύνσεις του τοιχώματος των αγγείων. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνες καταστάσεις, διότι δεν παρουσιάζουν συνήθως συμπτώματα και επομένως μένουν συχνά αδιάγνωστες, αλλά τυχόν ρήξη τους οδηγεί σε ακατάσχετη αιμορραγία και αιφνίδιο θάνατο.

Για να αντιμετωπίσουμε τα ανευρύσματα μεγάλων αρτηριών, τοποθετούμε ειδικά μοσχεύματα (stent grafts), που αποτρέπουν την εξέλιξη της διάτασης. Έτσι, αποκλείουμε τα ανευρύσματα της κοιλιακής αορτής, των λαγονίων αρτηριών (EVAR), ή της θωρακικής αορτής, κυρίως της κατιούσας (TEVAR), όταν χρειάζεται. Η διαδικασία αυτή πραγματοποιείται με αρχική τοποθέτηση ειδικών συρμάτων και καθετήρων. Η εφαρμογή τους γίνεται, υπό τοπική ή περιοχική αναισθησία με μικρές τομές στους μηρούς (μηροβουβωνική χώρα) ή ακόμη και χωρίς τομές (διαδερμικά). Με τη βοήθεια λοιπόν αυτών των συρμάτων και καθετήρων προωθούμε και τοποθετούμε το μόσχευμα, είτε στην ακτινολογική μονάδα με τον αγγειογράφο, είτε στο χειρουργείο με ειδικό ακτινολογικό μηχάνημα (C-ARM), ή ακόμη καλύτερα σε ειδικά διαμορφωμένες χειρουργικές αίθουσες (αγγειοχειρουργική suite).

Με αυτή την ελάχιστα επεμβατική μέθοδο μπορούμε πλέον να θεραπεύσουμε ασθενείς με ανευρύσματα, που άλλοτε θα χρειάζονταν μία μεγάλη, εξαιρετικά βαρεία, επέμβαση υπό γενική αναισθησία και πιθανότατα νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας (Μ.Ε.Θ.).

Με τις ενδαγγειακές μεθόδους, μπορούμε επίσης να δίνουμε λύσεις σε πλείστες περιπτώσεις αγγειοχειρουργικών παθήσεων, όπως στις στενώσεις ή αποφράξεις αρτηριών (αγγειοπλαστική με μπαλόνι και με ή χωρίς τοποθέτηση νάρθηκα), ή ακόμη και στους κιρσούς σκελών με laser (laser ablation) ή άλλες ελάχιστα επεμβατικές μεθόδους (RF-VNUS, Clari Vein, Vena Seal). Τα περιστατικά αυτά λοιπόν αντιμετωπίζονται πολύ πιο εύκολα, και οι ασθενείς, χωρίς μεγάλη επιβάρυνση του οργανισμού, συνήθως επιστρέφουν στις δραστηριότητές τους άμεσα ή σε λίγες ημέρες.

Dr. ΜΑΡΙΟΣ ΜΟΥΣΤΑΡΔΑΣ, MD, PhD, FICA

ΑΓΓΕΙΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ - ΘΩΡΑΚΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Διευθυντής Αγγειοχειρουργικού Τμήματος Κλινικής Γαβριλάκη “IASIS”, Χανιά Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών τέως Αναπληρωτής Διευθυντής Πανεπιστημιακής Αγγειοχειρουργικής Κλινικής, “ΛΑΪΚΟ” Νοσοκομείο Αθηνών

τέως Συντονιστής Διευθυντής Κλινικής Θώρακος - Αγγείων Γ.Ν. Χανίων “Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Research Fellow Frank E. Fitzsimmons Experimental Surgery Complex, Pontiac, MΙ. USA

Οστεοπορωση

Οστεοπόρωση ως γνωστόν ορίζεται η μείωση της οστικής μάζας και η διαταραχή της ποιότητας του οστού που οδηγούν σε μείωση της οστικής αντοχής με αποτέλεσμα αυξημένη ευθραυστότητα των οστών και κατάγματα.

Η οστεοπόρωση είναι πάθηση με σημαντική νοσηρότητα και με ιδιαίτερες κοινωνικο-οικονομικές επιπτώσεις λόγω των οστεοπορωτικών καταγμάτων, ιδιαίτερα σε ένα πληθυσμό που διαρκώς γερνάει. Την τελευταία δεκαετία η οστεοπενία και η οστεοπόρωση παρουσιάζουν τεράστιο κλινικό ενδιαφέρον και μελετώνται σε βάθος σε Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο επίπεδο, τόσο ως προς την έγκαιρη διάγνωση και πρόληψη - μελετώντας το «μοντέλο» της ρύθμισης του οστικού μεταβολισμού - όσο και ως προς την θεραπεία σε περιπτώσεις εγκατεστημένης νόσου.

Σκοπός μας είναι μέσω της ιστοσελίδας αυτής να σας ενημερώσουμε σχετικά με την πάθηση της οστεοπόρωσης, να σας βοηθήσουμε να κατανοήσετε τις βασικές έννοιες και παράλληλα να σας διδάξουμε την πρόληψη ή τη σύγχρονη θεραπευτική της προσέγγιση στηριζόμενοι στα Ευρωπαϊκά και Αμερικάνικα "gold standard" πρωτόκολλα.

Η Οστεοπόρωση είναι η πάθηση εκείνη όπου μειώνεται η πυκνότητα (density) και διαταράσεται η ποιότητα (quality) του οστού, με αποτέλεσμα να μειώνεται η οστική αντοχή και να αυξάνεται η ευθραυστότητα και τα κατάγματα, ιδίως στη σπονδυλική στήλη, στον καρπό, στο ισχίο και στη λεκάνη.

Τα οστεοπορωτικά κατάγματα είναι σημαντικός παράγοντας αύξησης της νοσηρότητας και της θνητότητας στις ηλικίες αυτές.

Έχει παρατηρηθεί παγκοσμίως, ότι γυναίκες ηλικίας άνω των 45 ετών, επισκέπτονται συχνότερα τις υγειονομικές υπηρεσίες και τους ορθοπαιδικούς λόγω οστεοπόρωσης και των επιπλοκών της, σε σχέση με άλλες παθήσεις όπως διαβήτη, ισχαιμία μυοκαρδίου ή καρκίνο του μαστού.

Επιπλέον έχει εκτιμηθεί ότι μόνο ένα στα τρία σπονδυλικά κατάγματα εμφανίζουν κλινική συμπτωματολογία έντονη, ώστε να οδηγήσουν τον ασθενή στον ιατρό.

ΑΙΤΙΑ ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗΣ - ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ

Ποικίλοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί συμμετέχουν στην απώλεια οστικής πυκνότητας και την εμφάνιση αρχικά οστεπενίας και ακολούθως οστεοπόρωσης.

Οι πιο συχνοί αιτιολογικοί μηχανισμοί που οδηγούν σε οστεοπόρωση είναι:

1)   η μη επίτευξη της ιδανικής κορυφαίας οστικής μάζας (επιτυγχάνεται στην 3η δεκαετία της ζωής του ανθρώπου) και για διαφορετικούς λόγους όπως αναφέρεται ακολούθως 

2)   η αυξημένη οστική απώλεια λόγω μείωσης των ορμονών του φύλου (η μείωση των οιστρογόνων στις γυναίκες είναι η βασική αιτία της μετεμμηνοπαυσιακής οστεοπόρωσης).

3)   Γενετικοί παράγοντες – Κληρονομικότητα

4)   Τρόπος ζωής – συνήθειες/έξεις (καθιστική ζωή, αποχή από άσκηση, κάπνισμα, μεγάλη κατανάλωση οινοπνευματωδών)

5)   Διατροφικές συνήθειες (κατανάλωση γαλακτοκομικών κ πράσσινων λαχανικών) 

6)   Ορμονολογικές διαταραχές (υπερθυρεοειδισμός, σακχαρώδης διαβήτης) 

7)   Φάρμακα

Όπως και τόσες άλλες συστηματικές παθήσεις, ομοίως και η οστεοπόρωση μπορεί να είναι πρωτοπαθής (αγνώστου αιτιολογίας) ή δευτεροπαθής (όπου ενοχοποιείται συγκεκριμένο αίτιο για την γένεσή της όπως δευτεροπαθής υπεπαραθυρεοειδισμός, υπογοναδισμός, υπερθυρεοειδισμός, λήψη κορτικοστεροειδών > 3 μήνες, ακινητοποίηση σε γύψο για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η πρωτοπαθής οστεοπόρωση εμφανίζεται με δύο τύπους:  

1.   Μετεμμηνοπαυσιακή ή τύπος Ι που εμφανίζεται σε νέες μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες 50-65 ετών. Προσβάλει κυρίως το σπογγώδες οστούν -ιδιαίτερα τα σπονδυλικά σώματα και οφείλεται σε υπερλειτουργία των οστεοκλαστών λόγω μείωσης των ορμονών του φύλου (οιστρογόνων). Η αναλογία προσβολής γυναικών/ανδρών είναι 6/1.

2.   Γεροντική  ή τύπος ΙΙ που εμφανίζεται πάνω από την ηλικία των 70. Προσβάλει το φλοιώδες οστούν, κυρίως του ισχίου (διατροχαντήρια και υποκεφαλικά κατάγματα) και οφείλεται σε υπολειτουργία των οστεοβλαστών λόγω συνήθως αύξησης της παραθορμόνης ή μείωσης της βιταμίνης D. Η αναλογία γυναικών/ανδρών είναι 2/1.

Ως προς τη δευτεροπαθή οστεοπόρωση οι συνηθέστεροι αιτιολογικοί παράγοντες είναι:

1. Φάρμακα

Γλυκοκορτικοειδή. Η συχνότερη αιτία δευτεροπαθούς οστεοπόρωσης, λόγω αύξησης των ενδογενών (σύνδρομο Cushing) ή εξωγενών κορτικοειδών (φάρμακα ›3 μήνες).

Θυροξίνη

Αντιεπιληπτικά

Κυτταροτοξικά

Ανοσοκατασταλτικά

Αντισυλληπτικά

2. Γενετικά Νοσήματα:

Ατελής οστεογένεση, αιμοσφαιρινοπάθειες, θαλασσαιμίες, αιμοχρωμάτωση, υποφωσ-φατασία.

3. Διαταραχές του μεταβολισμού του ασβεστίου:

Υπερασβεστιουρία, ανεπάρκεια βιταμίνης D.

4. Ενδοκρινικές παθήσεις:

Σύνδρομο Cushing, υπογοναδισμός, υπερθυρεοειδισμός, σακχαρώδης διαβήτης τύπου Ι, πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός.

5. Νοσήματα του γαστρεντερικού:

Χρόνια ηπατική νόσος, σύνδρομα δυσαπορρόφησης (κοιλιοκάκη, νόσος Crohn), ολική γαστρεκτομή.

6. Λοιπές παθήσεις:

Πολλαπλούν μυέλωμα, λέμφωμα και λευχαιμία, νευρογενής ανορεξία, ρευματοειδής αρθρίτιδα, χρόνια νεφρική νόσος.

7. Τοπική οστεοπόρωση, όπως είναι η παροδική οστεοπόρωση του ισχίου ή οστεοπόρωση μετά από ακινητοποίηση ή υπολειτουργία του μέλους (σε εφαρμογή γύψινου επιδέσμου, μετεγχειρητικά, μακρά κατάκλιση) και η οστεοπόρωση της αλγοδυστροφίας Sudeck.

ΠΡΟΛΗΨΗ ΟΣΤΕΟΠΕΝΙΑΣ ΚΑΙ ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗΣ

Η οστεοπόρωση είναι μια νόσος με υψηλή νοσηρότητα και θνητότητα λόγω των επιπλοκών της, των οστεοπορωτικών καταγμάτων. Οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις είναι τεράστιες, ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας ότι έχουμε ένα πληθυσμό που διαρκώς γερνάει (αύξηση προσδόκιμου επιβίωσης με παράλληλη υπογονιμότητα στη Γηραιά Ήπειρο, την Ευρώπη).

Στόχος κάθε προληπτικής ή θεραπευτικής παρέμβασης είναι η αποφυγή οστεοπορωτικών καταγμάτων ή η δραματική μειωσή τους. Oι δύο κύριοι παράγοντες που θα πρέπει να επικεντρωθούμε είναι:

α) η επίτευξη υψηλής κορυφαίας οστικής πυκνότητας και

β) η μείωση του ρυθμού οστικής απώλειας μετεμμηνοπαυσιακά.

Επομένως, η πρόληψη διακρίνεται στην πρωτογενή με κύριο στόχο την βελτιστοποίηση της κορυφαίας οστικής μάζας και της οστικής ποιότητας και στη δευτερογενή που στοχεύει στην μείωση του μετεμμηνοπαυσιακού ρυθμού οστικής απώλειας.

H πρωτογενής πρόληψη θα πρέπει να στοχεύει:

α) Στην ανίχνευση από την πρώιμη παιδική ηλικία και τη διόρθωση τυχόν παθήσεων που προδιαθέτουν σε οστεοπόρωση, όπως η παιδική ιδιοπαθής οστεοπόρωση, η λήψη κορτιζόνης για μεγάλο χρονικό διάστημα (>3 μήνες), η κληρονομική προδιάθεση, τα σύνδρομα εντερικής δυσαπορρόφησης.

β) Στην λήψη επαρκών ποσοτήτων ασβεστίου. Oι ανάγκες ασβεστίου στην παιδική και εφηβική ηλικία είναι ιδιαίτερα αυξημένες και η λήψη γαλακτοκομικών είναι καθοριστική για την επίτευξη ικανοποιητικής κορυφαίας οστικής πυκνότητας.

γ) H συνεχής άσκηση που συμμετέχει στη δημιουργία ποιοτικά και ποσοτικά «καλού» οστού.

Mετά την επίτευξη της κορυφαίας οστικής πυκνότητας αρχίζει βραδέως η οστική απώλεια που γίνεται εμφανής και σημαντική με την έκπτωση των γονάδων που στις γυναίκες ορίζεται ως εμμηνόπαυση, και σηματοδοτεί την αναγκαιότητα δευτερογενούς πρόληψης. Μετεμμηνοπαυσιακά αρχίζει η απώλεια 0,5-1,5% ανά έτος απώλειας της οστικής πυκνότητας, οδηγώντας σιγά σιγά σε οστεοπενία και ακολούθως σε οστεοπόρωση.

H δευτερογενής πρόληψη συνίσταται σε μια σειρά μέτρων που πρέπει να ληφθούν από την ασθενή και τον γιατρό αφού όμως ο τελευταίος εντοπίσει τη γυναίκα που πρέπει να ενταχθεί σε ένα τέτοιο πρόγραμμα πρόληψης.

Τέτοιοι παράγοντες κινδύνου είναι βάση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας:

πρόωρη εμμηνόπαυση (πριν την ηλικία 45 ετών)

καπνίσμα

κατανάλωση οινοπνευματωδών (>3 μονάδες/ημέρα)

λήψη κορτικοειδών

θυρεοειδοπάθεια

ηπατική νόσος

νεφρική ανεπάρκεια

οστεοπενία 6 μήνες μεταεμμηνοπαυσιακά

Το πρόγραμμα δευτερογενούς πρόληψης περιλαμβάνει:

α) Σωματική άσκηση, βάδιση ή κολύμπι τουλάχιστον 30λεπτά / 3 φορές την εβδομάδα.

β) Aύξηση της πρόσληψης γαλακτομικών προϊόντων και συμπληρωματική χορήγηση ασβεστίου, ώστε η ημερήσια δόση να είναι 1.500 mg.

γ) Έκθεση στον ήλιο ή συμπληρωματική χορήγηση βιταμίνης D (400 IU ημερησίως - 1,25 χολικαλσιφερόλης D3).

δ) Διακοπή ή περιορισμός καπνίσματος και οινοπνεύματος

ε) Περιορισμός της πρόσληψης πρωτεϊνών (κρέατος) σε 1-2 φορές εβδομαδιαίως

στ) Θεραπεία τυχόν υπερθυρεοειδισμού, υπερπαραθυρεοειδισμού, συνδρόμων δυσαπορρόφησης του ασβεστίου.

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: ΣΠΟΝΔΥΛΟΠΛΑΣΤΙΚΗ – ΚΥΦΟΠΛΑΣΤΙΚΗ

Πρόκειται για ελάχιστα επεμβατικές χειρουργικές τεχνικές, αντιμετώπισης των σπονδυλικών καταγμάτων, ιδιαίτερα των οστεοπορωτικών ή παθολογικών από λυτικές οστικές μεταστάσεις ή αιμαγγειώματα.

Με διαδερμική ειδική τεχνική ο ορθοπαιδικός χειρουργός σταθεροποιεί το κάταγμα του σπονδύλου εγχύοντας ειδική μορφή τσιμέντου. Στην κυφοπλαστική, ο χειρουργός πρώτα ανατάσει το κάταγμα με ειδικό «μπαλόνι» και ακολούθως γεμίζει το σπόνδυλο με το ειδικό τσιμέντο.

Η επέμβαση μπορεί να γίνει στα πλαίσια 24ωρης νοσηλείας, ενώ ο ασθενής κινητοποιείται άμεσα από τις πρώτες μετεγχειρητικές ώρες. Ο πόνος του κατάγματος εξαφανίζεται άμεσα μετεγχειρητικά, λόγω τόσο της σταθεροποίησης του σπονδυλικού κατάγματος, όσο και της αδρανοποίησης- καταστροφής των νευρικών απολύξεων πόνου από το χρησιμοποιούμενο υλικό.

Η εμπειρία ετών, μας έχει δείξει ότι τόσο η σπονδυλοπλαστική, όσο και η κυφοπλαστική μπορούν να γίνουν χωρίς γενική αναισθησία, αλλά μόνο με τοπική νάρκωση και ενδοφλέβια μέθη.

Στο 69ο Πανελλήνιο Ορθοπαιδικό Συνέδριο που έλαβε χώρα στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2013, όπως και στο Πανευρωπαϊκό Ορθοπαιδικό Συνέδριο (EfortΚωνσταντινούπολη, Ιούνιος 2013) παρουσιάσαμε την εμπειρία μας από τη χρήση τοπικής αναισθησίας σε συνδυασμό με μέθη (IV) έναντι της κλασσικής γενικής αναισθησίας, σε επεμβάσεις κυφοπλαστικής ή σπονδυλοπλαστικής για την αντιμετώπιση οστεοπορωτικών καταγμάτων (ΟΚ) της θωρακο-οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (Θ-ΟΜΣΣ).

Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΘΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑΓΜΑΤΩΝ ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΜΕ ΚΥΦΟΠΛΑΣΤΙΚΗ Ή ΣΠΟΝΔΥΛΟΠΛΑΣΤΙΚΗ

Υλικό & Μέθοδος: Την περίοδο 2007 - 2012, 125 ασθενείς (23 άντρες, 102 γυναίκες) μέσης ηλικίας 71.4 ετών (εύρος 65-87), αντιμετωπίσθηκαν για 171 ΟΚ της Θ-ΟΜΣΣ με κυφοπλαστική ή σπονδυλοπλαστική (88/83). Σε όλους τους ασθενείς χρησιμοποιήθηκε τοπικό αναισθητικό (ξυλοκαΐνη 2%) σε αραίωση και μέθη ενδοφλέβια (πχ. μιδαζολάμη). Ο αναισθησιολογικός κίνδυνος εκτιμήθηκε σε κάθε περίπτωση βάση των ASA κριτηρίων. Οι ασθενείς αξιολογήθηκαν, βάση της VisualAnalogueScale (VAS) και του Modified Oswestry Low Back Pain Score προεγχειρητικά, και άμεσα μετεγχειρητικά.

Αποτελέσματα: 90 ασθενείς (72%) είχαν αυξημένο διεγχειρητικό κίνδυνο για γενική αναισθησία (ASAscore ≥3). Η μέση ποσότητα μιδαζολάμης που χρησιμοποιήθηκε ήταν 12.5 ± 4.1 mg. Καμία επιπλοκή σχετιζόμενη με τη μέθη και την τοπική αναισθησία δεν υπήρξε. Ο περιεγχειρητικός πόνος ελέγθηκε άριστα ή πολύ καλά στο 91% των ασθενών (VAS=0-2) και μέτρια στο 9% (VAS=3-5). Όλοι οι ασθενείς δήλωσαν ΜΤΧ ότι θα υποβάλλονταν πάλι στην επέμβαση αυτή αν χρειαζόταν. Στο μέσο χρόνο παρακολούθησης των ασθενών, τα 2 έτη (εύρος 1-3), οι ασθενείς εμφάνισαν άμεσα ΜΤΧ πτώση του VAS και του Modified Oswestry Score σε στατιστικά σημαντικό βαθμό (p<0.001). Ο μέσος χρόνος νοσηλείας ήταν 1.2 ημέρες (εύρος 1-3).

Συμπεράσματα: Η χρήση τοπικής αναισθησίας σε συνδυασμό με μέθη (IV) για την αντιμετώπιση των ασθενών με οστεοπορωτικά κατάγματα της Θ-ΟΜΣΣ με κυφοπλαστική ή σπονδυλοπλαστική είναι ασφαλής και αποτελεσματική, ειδικά στις περιπτώσεις ασθενών υψηλού κινδύνου όπου η γενική αναισθησία ενέχει κινδύνους.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Δ. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ, PhD

ΟΡΘΟΠAIΔΙΚΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Ακρατεια Ουρων

Ποια τα αίτια της ακράτειας;

Μία πολύ μεγάλη γκάμα καταστάσεων και διαταραχών μπορούν να δημιουργήσουν ακράτεια ούρων, όπως γενετικές ανωμαλίες, χειρουργικές επεμβάσεις, κακώσεις και τραυματισμοί στην πύελο και τη σπονδυλική στήλη, νευρολογικές παθήσεις, φλεγμονές και ουρολοιμώξεις, καθώς επίσης και η γήρανση. Ακόμα, η ακράτεια μπορεί να προκληθεί μετά από έναν τοκετό.

Η απώλεια λίγων ή περισσότερων σταγόνων μπορεί να οφείλεται σε:

• Προδιάθεση. Εκ γενετής χαλαρότητα ιστών και μυών που στηρίζουν τα εσωτερικά γεννητικά όργανα – ουροδόχο κύστη.

• Εγκυμοσύνες – τοκετούς. Η μήτρα, μεγαλώνοντας λόγω εγκυμοσύνης, πιέζει την ουροδόχο κύστη και νεύρα της περιοχής. Κατά τον τοκετό, ενδέχεται να προκληθούν κακώσεις σε μύες – ιστούς που στηρίζουν κόλπο και μήτρα, με αποτέλεσμα ακράτεια ούρων, χαλάρωση κόλπου και πρόπτωση μήτρας. Η καισαρική τομή δεν προστατεύει πάντοτε από τέτοιου είδους προβλήματα.

• Παχυσαρκία. Επιπλέον κιλά καταπονούν και πιέζουν την ουροδόχο κύστη.

• Χρόνια άρση βάρους ή αύξηση ενδοκοιλιακής πίεσης: χρόνιος βήχας (κάπνισμα, άσθμα), δυσκοιλιότητα.

• Εμμηνόπαυση. Έλλειψη οιστρογόνων οδηγεί σε λέπτυνση ιστών κόλπου – ουροδόχου κύστης.

• Γήρανση. Με το πέρασμα του χρόνου, ουροδόχος κύστη – ουρήθρα δεν λειτουργούν το ίδιο αποτελεσματικά.

• Νευρολογικά προβλήματα (εγκεφαλικά επεισόδια, διαβήτης, πάρκινσον, σκλήρυνση κατά πλάκας). 

Ποιοι τύποι ακράτειας υπάρχουν;

Υπάρχουν 3 βασικοί τύποι ακράτειας:

Ακράτεια από προσπάθεια: Οι μύες που περιβάλλουν τον αυχένα της κύστης χαλαρώνουν και δεν μπορεί πλέον η κύστη να αντιμετωπίσει μεγάλες πιέσεις. Έτσι, δραστηριότητες που αυξάνουν την πίεση στην κοιλιά, όπως φτέρνισμα, βήχας ή ορθοστασία, προκαλούν απώλεια ούρων. Είναι το είδος της ακράτειας που συνήθως παρουσιάζεται μετά από έναν τοκετό.

Επιτακτική ακράτεια: Η ξαφνική επιθυμία να ουρήσουμε, αλλά δεν προλαβαίνουμε να κρατηθούμε, μέχρι να φθάσουμε στη τουαλέτα. Εκείνη τη στιγμή η κύστη “σφίγγεται” (συσπάται) ακούσια, η βαλβίδα (ο αυχένας της κύστης) ανοίγει και τα ούρα πετάγονται έξω. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε κάποια νευρολογική πάθηση, αλλά πολλές φορές δεν βρίσκουμε κανένα αίτιο και λέγεται ιδιοπαθής ασταθής (ή ορθότερα υπερλειτουργική) κύστη.

Μικτή ακράτεια: Ο συνδυασμός των 2 παραπάνω τύπων.

Ακόμα, η ακράτεια μπορεί να εμφανισθεί μετά από μία χειρουργική επέμβαση, όπως υστερεκτομή, μία καισαρική, μία προστατεκτομή ή ακόμα μετά από μία επέμβαση στα έντερα.

Άλλη ταξινόμηση της ακράτειας περιλαμβάνει 2 ακόμα τύπους, την:

Α) Αντανακλαστική ακράτεια: Όταν η κύστη γεμίζει, στέλνει σήμα στον εγκέφαλο. Τα νεύρα που μεταφέρουν αυτό το μήνυμα μπορεί να έχουν βλάβη, και το μήνυμα δεν φτάνει ποτέ στον εγκέφαλο. Η κύστη θα αδειάσει από μόνη της χωρίς να το θέλουμε (ακούσια) και, σε αυτήν την περίπτωση, δεν θα καταλάβουμε από πριν ότι θέλουμε να πάμε στην τουαλέτα.

Β) Ακράτεια από υπερπλήρωση: Αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα της κατακράτησης ούρων. Όπως ακριβώς ένα μπαλόνι που το γεμίζουμε με νερό, όταν γεμίσει και δεν χωράει άλλο, αρχίζει να υπερχειλίζει και χύνονται σταγόνες έξω, έτσι και η κύστη γεμίζει και σιγά σιγά φεύγουν κάποιες σταγόνες ή έχουμε συνέχεια απώλεια ούρων.

Ακόμα, η ακράτεια μπορεί να εμφανισθεί μετά από μια χειρουργική επέμβαση, όπως υστερεκτομή, μια καισαρική, μια προστατεκτομή ή ακόμα μετά από μια επέμβαση στα έντερα.

Ποια η θεραπεία της ακράτειας;

Υπάρχουν τρεις μεγάλες κατηγορίες: συμπεριφοράς, φαρμακευτική και χειρουργική.

Η θεραπεία συμπεριφοράς μερικές φορές περιλαμβάνει:

Προγραμματισμό της ούρησης

Ο ασθενής πηγαίνει στην τουαλέτα συγκεκριμένη ώρα με το ρολόι, κάθε 2-4 ώρες, ανεξάρτητα από το εάν θέλει να ουρήσει ή όχι. Ο στόχος είναι να κρατήσουμε στεγνό τον ασθενή και ενδείκνυται στα άτομα της τρίτης ηλικίας με ακράτεια, στα παιδιά με νυκτερινή ενούρηση και στους πάσχοντες από νόσο του Αλτσχάιμερ.

Επανεκπαίδευση της κύστης

Και εδώ ο ασθενής πηγαίνει σε προγραμματισμένες ώρες να ουρήσει, αλλά το διάστημα μεταξύ της μίας ούρησης και της άλλης βαθμιαία αυξάνει, έτσι η κύστη μαθαίνει να καθυστερεί την ούρηση για μεγαλύτερα διαλείμματα. Αυτή η τεχνική εφαρμόζεται στην επιτακτική και μικτού τύπου ακράτεια.

Ασκήσεις του πυελικού εδάφους

Αυτές οι ασκήσεις των μυών της λεκάνης, κολπικών κώνων κ.ά. μπορούν να συνδυασθούν και με θεραπεία βιοανάδρασης, και συνήθως τις προτείνουμε στην ακράτεια από προσπάθεια.

Φαρμακευτική θεραπεία

Υπάρχει μια κατηγορία φαρμάκων που λέγονται αντιχολινεργικά και στοχεύουν να θεραπεύσουν κυρίως την επιτακτικού τύπου ακράτεια. Μάλιστα, ένα τελευταίου τύπου κυκλοφορεί τώρα και στη χώρα μας με καλά αποτελέσματα. Επειδή όμως αυτά τα φάρμακα έχουν αλληλεπίδραση με άλλα φάρμακα που μπορεί να παίρνει κάποιος, ιδιαίτερα τα άτομα της τρίτης ηλικίας, θα πρέπει να αποφεύγουμε να τα παίρνουμε μόνοι μας και οπωσδήποτε πρέπει να μας τα έχει προτείνει ο γιατρός μας. Τελευταία, μάλιστα, κυκλοφόρησε ένα νέο φάρμακο για την αντιμετώπιση της ακράτειας από προσπάθεια στις γυναίκες, με πολύ ενθαρρυντικά πρώτα αποτελέσματα, το οποίο ανήκει στους λεγόμενους αναστολείς της σεροτονίνης και η ουσία ονομάζεται ντουλοξετίνη.

Χειρουργική θεραπεία

Η χειρουργική θεραπεία εκτελείται, αφού πρώτα ο Ουρολόγος μας έχει κάνει επιμελή και σωστή διάγνωση για τον τύπο της ακράτειας. Υπάρχουν πολλές τεχνικές που χρησιμοποιούνται κυρίως για να θεραπεύσουν την ακράτεια από προσπάθεια και την ακράτεια από βλάβη του σφιγκτήρα μετά από προστατεκτομή, όπως η ανάρτηση του κυστικού αυχένα με την τοποθέτηση μιας ειδικής ταινίας εγκράτειας, εγχύσεις γύρω από την ουρήθρα με κολλαγόνο και άλλα αδρανή υλικά, αλλά κυρίως ο τεχνητός σφιγκτήρας, όπως προαναφέρθηκε, μια συσκευή που τοποθετείται γύρω από την ουρήθρα και τη χειρίζεται εξωτερικά ο ασθενής με παρά πολύ καλά αποτελέσματα, στα χέρια όμως έμπειρων σε αυτή την επέμβαση ουρολόγων.

Ποια τα πλεονεκτήματα της ταινίας εγκράτειας;

Για περιπτώσεις με ήπια έως μέτρια ακράτεια ή, όταν ο πάσχων δεν μπορεί να χειριστεί τον τεχνητό σφιγκτήρα, η τοποθέτηση μιας ταινίας στήριξης της ουρήθρας αποτελεί μια νέα, πολύ αξιόπιστη λύση. Η ταινία λειτουργεί ασκώντας ελαφρά πίεση στην ουρήθρα. Οι περισσότεροι ασθενείς είναι εγκρατείς αμέσως μετά την επέμβαση και μπορούν να επανέλθουν στις φυσιολογικές τους δραστηριότητες μέσα σε λίγες ημέρες. Σύμφωνα με δημοσιευμένες μελέτες, το ποσοστό ικανοποίησης των πασχόντων μετά από τοποθέτηση ταινίας στήριξης της ουρήθρας προσεγγίζει το 90%.Η ταινία τοποθετείται με απλή επέμβαση σε λιγότερο από 1 ώρα, με νοσηλεία μιας ημέρας. Η μέθοδος αυτή έχει εφαρμοσθεί σε όλο τον κόσμο εδώ και 4 περίπου χρόνια σε περίπου 8.000 άνδρες. Στην Ελλάδα, η μέθοδος εφαρμόζεται τα τελευταία δύο χρόνια με υψηλά ποσοστά επιτυχίας.

Πότε πρέπει να αναζητήσουμε ιατρική βοήθεια;

Όταν:

• Έχετε μικρή απώλεια ούρων όταν γελάτε, βήχετε, ασκείστε, κατόπιν απότομης κίνησης ή αναίτια.

• Νιώθετε αίσθημα πίεσης στον κόλπο ή «μπούκωμα» χαμηλά στην κοιλιά (χαλάρωση κόλπου ή πρόπτωση μήτρας).

• Έχετε συχνουρία.

• Αισθάνεστε ξαφνικά επιτακτική ανάγκη για ούρηση, με ενδεχόμενη απώλεια ούρων, ώσπου να φτάσετε στην τουαλέτα.

• Πονάτε κατά την ούρηση.

• Δυσκολεύεστε να ουρήσετε.

• Υποφέρετε από ουρολοιμώξεις.

• Παρατηρείτε απώλεια ούρων μετά από χειρουργική επέμβαση.

Τι προκαλεί την ακράτεια ούρων στους άνδρες;

Η ακράτεια στους άνδρες οφείλεται σε διαφορετικά αίτια από ό,τι στις γυναίκες και απαντάται συχνά ως αποτέλεσμα επέμβασης στον προστάτη. Η προστατεκτομή, η χειρουργική δηλ. αφαίρεση του προστάτη, είναι η κύρια αιτία της ακράτειας των ούρων στους άνδρες, κυρίως δε τα ριζικά χειρουργεία, που επιβάλλονται στις περιπτώσεις κακοήθειας του οργάνου. 40% των ανδρών αναφέρουν ακράτεια μερικές εβδομάδες μετά την αφαίρεση του προστάτη. Οι περισσότεροι από αυτούς μπορεί να επανακτήσουν τον έλεγχο της ούρησής τους, αρκετοί, ωστόσο, δεν θα το καταφέρουν. Σε μεγάλη κλινική μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2000 στο περιοδικό της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρείας, αναφέρθηκε ότι το 8.4% των ανδρών μετά από προστατεκτομή αντιμετώπιζε πρόβλημα ακράτειας 18 μήνες μετά την επέμβαση.

Το πρόβλημα είναι αυτό που ονομάζουμε ανεπάρκεια του σφιγκτήρα, που μπορεί να συνδυάζεται και με αστάθεια στη λειτουργία της ουροδόχου κύστεως. Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει ότι ο σφιγκτήρας δεν είναι αρκετά δυνατός ώστε να αντέχει την κοιλιακή πίεση που ασκείται όταν κάποιος βήχει ή φταρνίζεται, με αποτέλεσμα να παρατηρείται απώλεια των ούρων. Ο σφιγκτήρας είναι ένα «δαχτυλίδι» από μύες που περιβρογχίζει την ουρήθρα και ελέγχει το άνοιγμά της. Επομένως, η αδυναμία ή η βλάβη του σφιγκτήρα ελαττώνει την ικανότητα ελέγχου της ούρησης. Είναι προφανές ότι, εκτός από τους ασθενείς που ανεπαρκεί ο σφιγκτήρας τους συνεπεία προηγηθείσης χειρουργικής επεμβάσεως, κάθε κατάσταση που επηρεάζει τη νεύρωση του σφιγκτήρα μπορεί να καταστρέψει τη φυσιολογική του λειτουργία. Έτσι, ασθενείς με νευρολογικές παθήσεις, όπως η μηνιγγομυελοκήλη, ή με ιστορικό τραυματισμού, επεμβάσεων ή ακτινοβολίας της πυέλου μπορεί να παρουσιάσουν ακράτεια ούρων σφιγκτηριακής αιτιολογίας.

Η Ανδρική Ακράτεια μπορεί να θεραπευτεί;

Αν και η ακράτεια στους άνδρες οφείλεται σε διαφορετικά αίτια από ό,τι στις γυναίκες, οι θεραπευτικές επιλογές είναι παρόμοιες και κάθε μέρα γίνονται όλο και περισσότερο γνωστές και διαθέσιμες. Η ριζική προστατεκτομή, η χειρουργική δηλ. αφαίρεση για καρκίνο του προστάτη είναι η κύρια αιτία της ακράτειας των ούρων στους άνδρες. 40% των ανδρών αναφέρουν ακράτεια μερικές εβδομάδες μετά την αφαίρεση του προστάτη. Οι περισσότεροι από αυτούς μπορεί να επανακτήσουν τον έλεγχο της ούρησής τους, μερικοί, ωστόσο, δεν θα το καταφέρουν .Όταν διαγνωστεί ακράτεια, οι γιατροί μπορεί να συστήσουν μια σειρά από μη επεμβατικές θεραπείες, με σκοπό την αντιμετώπιση του προβλήματος, μέχρι ο σφιγκτήρας να ανακτήσει τη δύναμή του. Οι θεραπείες αυτές περιλαμβάνουν ασκήσεις, εγχύσεις κολλαγόνου και εξωτερικές συσκευές. Εφόσον οι παραπάνω θεραπείες αποτύχουν, οι γιατροί μπορεί να συστήσουν μια χειρουργική λύση. Τα τελευταία 30 χρόνια, ο Τεχνητός Σφιγκτήρας αποτελεί την πλέον δοκιμασμένη χειρουργική λύση. Η μικροσκοπική αυτή συσκευή είναι αποτέλεσμα προηγμένης μηχανικής και ιατρικής έρευνας και μιμείται τη λειτουργία του φυσιολογικού σφιγκτήρα, ο οποίος ελέγχει τη ροή των ούρων.

Πώς γίνεται η τοποθέτηση του τεχνητού σφιγκτήρα;

Ο Τεχνητός Σφιγκτήρας τοποθετείται εξ ολοκλήρου μέσα στο σώμα και επιτρέπει τον άμεσο και διακριτικό έλεγχο της ούρησης. Η λειτουργία του βασίζεται στο διαδοχικό γέμισμα και άδειασμα ενός μικροσκοπικού, εύκαμπτου «δαχτυλιδιού», που περιβάλλει την ουρήθρα. Όταν το «δαχτυλίδι» είναι γεμάτο με υγρό, διατηρεί την ουρήθρα κλειστή, με τον ίδιο τρόπο που η συσκευή μέτρησης της πίεσης σφίγγει το μπράτσο. Όταν το υγρό μεταφέρεται σε μια δεξαμενή που βρίσκεται στο κάτω μέρος της κοιλίας, το «δαχτυλίδι» χαλαρώνει γύρω από την ουρήθρα, επιτρέποντας τη διέλευση των ούρων. Η επέμβαση γίνεται από ειδικά εκπαιδευμένους ουρολόγους, με επισκληρίδιο αναισθησία (από τη μέση και κάτω) και διαρκεί περίπου 1 ώρα.

 Ποια τα πλεονεκτήματα του τεχνητού σφιγκτήρα;

• Μόνιμη λύση για το πρόβλημα της ακράτειας

• Απλή επέμβαση, όταν γίνεται από ειδικά εκπαιδευμένους ουρολόγους

• Η ούρηση μπορεί να γίνει όταν επιθυμεί ο ασθενής

• Σύντομη χειρουργική επέμβαση – διαρκεί περίπου 1 ώρα

• Σύντομη νοσηλεία

• Άριστο αισθητικό αποτέλεσμα

• Υψηλά ποσοστά επιτυχίας

Σύμφωνα με δημοσιευμένες μελέτες, το ποσοστό ικανοποίησης των πασχόντων μετά από τοποθέτηση τεχνητού σφιγκτήρα υπερβαίνει το 90%, και το 96% αυτών θα το συνιστούσαν σε κάποιον φίλο τους με παρόμοιο πρόβλημα. Επίσης, η βελτίωση της ποιότητας ζωής τους είναι αξιοσημείωτη. Η μέθοδος αυτή έχει εφαρμοσθεί σε όλο τον κόσμο εδώ και 30 χρόνια σε περίπου 90.000 άνδρες. Στην Ελλάδα, η μέθοδος εφαρμόζεται τα τελευταία 15 χρόνια, με πολύ υψηλά ποσοστά επιτυχίας.

Γεώργιος Λαμπανάρης

Χειρουργός Ουρολόγος

ΜΟΝΟΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΑΡΘΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΓΟΝΑΤΟΣ

Το γόνατο με οστεοαρθρίτιδα μπορεί να επηρεάσει σοβαρά τη ζωή του ατόμου που πάσχει, περιορίζοντας τη κινητικότητά  του με δυσμενείς συνέπειες για την γενικότερη υγεία του.

Συχνά η οστεοαρθρίτιδα εμφανίζεται σε μια μόνο περιοχή της άρθρωσης (συνήθως στην εσωτερική πλευρά), δίχως να υπάρχουν σοβαρές αλλοιώσεις στην υπόλοιπη άρθρωση.

Μέχρι πρόσφατα στις περιπτώσεις αυτές γινόταν χειρουργική αντικατάσταση ολόκληρης της άρθρωσης  δηλαδή η λεγόμενη ολική αρθροπλαστική του γόνατος, θυσιάζοντας με τον τρόπο αυτό τα μη προσβεβλημένα τμήματα της άρθρωσης, τους μηνίσκους, τον πρόσθιο και οπίσθιο χιαστό σύνδεσμο.

Η βελτίωση των διαγνωστικών μεθόδων όπως η μαγνητική τομογραφία βοήθησε τον  Ορθοπαιδικό στη καλύτερη κατανόηση του προβλήματος του γόνατος, αξιολογώντας την κατάσταση των αρθρικών χόνδρων, μηνίσκων και των συνδέσμων με μεγάλη λεπτομέρεια.

Η ακριβέστερη διάγνωση οδήγησε στο σωστότερο προεγχειρητικό σχεδιασμό καθώς και στην ανάπτυξη νέων χειρουργικών μεθόδων και υλικών.

Μία από τις σημαντικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων στη χειρουργική του γόνατος αποτελεί η μονοδιαμερισματική αρθροπλαστική της άρθρωσης. Ο τύπος αυτός της αρθροπλαστικής είναι λιγότερο επεμβατικός σε σύγκριση με την ολική αρθροπλαστική διότι αντικαθιστά μόνον το πάσχον τμήμα του γόνατος  που εμφανίζει οστεοαρθρίτιδα και όχι ολόκληρη την άρθρωση.

Ο κύριος λόγος της αντικατάστασης ενός τμήματος της άρθρωσης που πάσχει, αποτελεί η αναχαίτιση της τριβής ανάμεσα σε οστά που δεν καλύπτονται πια από χόνδρο λόγω  της εστιακής  οστεοαρθριτικής φθοράς τους και προκαλούν έντονο πόνο στον άνθρωπο.

Τα εμφυτεύματα τιτανίου που εφαρμόζονται στη πάσχουσα περιοχή παρέχουν λείες επιφάνειες οι οποίες κινούνται με άνεση δίχως να προκαλείται πόνος και έτσι το άτομο αναλαμβάνει ξανά δραστηριότητες που πιθανόν να είχε εγκαταλείψει λόγω της έντονης συμπτωματολογίας.

Η μονοδιαμερισματική αρθροπλαστική παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι της ολικής αρθροπλαστικής της άρθρωσης του γόνατος και αυτά είναι:

• μικρό χειρουργικό τραύμα, ελάχιστος μετεγχειρητικός πόνος 

• δεν χρειάζεται μετάγγιση αίματος

• έχει μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης λοίμωξης

• η πιθανότητα εμφάνισης θρομβοεμβολικού επεισοδίου είναι μικρότερη διότι δεν γίνεται μεγάλος χειρουργικός τραυματισμός του γόνατος

• μικρότερος χρόνος παραμονής στο νοσοκομείο

Διατηρώντας τον πρόσθιο και τον οπίσθιο χιαστό σύνδεσμο, τον μηνίσκο καθώς και  τα υγιή τμήματα της άρθρωσης, η μονοδιαμερισματική αρθροπλαστική θεωρείται ότι διατηρεί τη φυσιολογική κινητική και κινηματική του γόνατος γεγονός που βελτιώνει την αίσθηση της κίνησης της άρθρωσης και ελαττώνει σημαντικά την περίοδο αποκατάστασης του ασθενούς δίνοντας του την δυνατότητα για γρήγορη επιστροφή στις καθημερινές και επαγγελματικές δραστηριότητες. 

Ο ασθενής φορτίζει το σκέλος άμεσα μετά το χειρουργείο, αρχικά με υποβοήθηση και γρήγορα δίχως αυτή καθώς και η παραμονή του στο Νοσοκομείο δε ξεπερνά τις 2 ημέρες.

Η μονοδιαμερισματική αρθροπλαστική αποτελεί σήμερα μια τεκμηριωμένη χειρουργική επιλογή η οποία περιλαμβάνεται στη φαρέτρα της θεραπευτικής αντιμετώπισης της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος  παγκοσμίως σε νεώτερους αλλά και μεγάλους ασθενείς. 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΚΟΥΔΕΛΗΣ MD. PhD.

Ορθοπαιδικός Χειρουργός

Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

Μετεκπαιδευθείς με υποτροφία του Πανεπιστημίου Ruprecht- Karls University 

Heidelberg, Germany και εξειδικευθείς στη χειρουργική του γόνατος και του άκρου ποδός στο Center for Knee and Foot Surgery ATOS CLINIC HEIDELBERG.

Συνεργάτης του Ιατρικού Διαβαλκανικού Κέντρου, Θεσσαλονίκη και του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών, Μαρούσι. 

ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΠΡΟΣΩΠΟΥ

Συνδυάζει την πιο εξελιγμένη μορφή ηλεκτροθεραπείας με τεχνικές λεμφικής παροχέτευσης και διέγερσης ειδικών σημείων στο πρόσωπο. Ασφαλής και ανώδυνη θεραπεία προσώπου με εκπληκτικά αποτελέσματα.

Η χρήση της ηλεκτροθεραπείας στο πρόσωπο ξεκίνησε σαν ιατρική εφαρμογή σε περιπτώσεις πάρεσης και ατροφίας των μυών. Με τη μελέτη των αποτελεσμάτων και την ανάπτυξη των τεχνικών και της τεχνολογίας, σήμερα, η εφαρμογή της ηλεκτροθεραπείας αποτελεί την καλύτερη δυνατή, μη επεμβατική επιλογή, εναλλακτική των εγχειρήσεων και τη χρήση χημικών ενέσεων, για την αναζωογόνηση της επιδερμίδας του προσώπου, η οποία κατατάσσεται στη φυσική θεραπεία.

Γιατί το πρόσωπο μας αλλάζει;

Ο χρόνος επιδρά στην ελαστικότητα και τη σφριγηλότητα των μαλακών ιστών, όχι μόνο στο πρόσωπο αλλά και σε όλο το σώμα. 

Η εφαρμογή της ηλεκτροθεραπείας έχει σαν αποτέλεσμα την τόνωση των μυϊκών ομάδων του προσώπου μέσω των συσπάσεων που προκαλεί. Φανταστείτε τη διαφορά μεταξύ ενός γυμνασμένου σώματος και ενός αγύμναστου. Έτσι και οι μυς του προσώπου με τον καιρό ατροφούν και χαλαρώνουν. Η ηλεκτροθεραπεία δυναμώνει τις μυϊκές ομάδες και επαναφέρει τη σφριγηλότητα του προσώπου, όχι απλά επιδερμικά, αλλά μέσα από την τόνωση των μυών.

Οι ρυτίδες έκφρασης συνδέονται με την καθημερινή σωματική και ψυχολογική κατάσταση και όχι μόνο με τη φθορά του χρόνου. Στρες και άλγη καθρεφτίζονται με λεπτομέρεια στο πρόσωπο.

Με την εφαρμογή της κατάλληλης κυματομορφής σε ειδικά σημεία του προσώπου τα αντανακλαστικά σημεία χαλαρώνουν  με αποτέλεσμα την αίσθηση ανακούφισης, και αυτό φαίνεται σε ολόκληρο το μυϊκό τόνο του προσώπου. 

Η υγεία του δέρματος έχει να κάνει με την καλή αιματική κυκλοφορία και τη φυσιολογική ροή της λέμφου για την αποτοξίνωση και τη θρέψη του δέρματος. 

Το ρεύμα διεγείρει το νευρικό σύστημα και βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος και της λέμφου. Με αυτό τον τρόπο ενισχύεται η θρέψη των κυττάρων της επιδερμίδας και η αποτοξίνωσή τους, καθώς απομακρύνονται πιο εύκολα οι άχρηστες ουσίες και αντιμετωπίζονται οι φλεγμονές. Βαθύτερη θρέψη της επιδερμίδας σημαίνει αυξημένη παραγωγή κολλαγόνου, το οποίο χρησιμοποιεί το σώμα για να επιδιορθώσει τις βλάβες του δέρματος. 

Στην καλύτερη θρέψη της επιδερμίδας συνεισφέρουμε και πάλι με την ηλεκτροθεραπεία, μέσω της ιοντοφόρεσης. Όλα τα απαραίτητα συστατικά που χρειάζονται τα κύτταρα για την αναγέννησή τους, όπως κολλαγόνο, υαλουρονικό, ιχνοστοιχεία και βιταμίνες μπορούμε μέσω του ρεύματος να τα εισχωρήσουμε σε βαθύτερα στρώματα της επιδερμίδας από την απλή επάλειψη μίας κρέμας που διαθέτει όλα αυτά τα στοιχεία. 

Σε αντίθεση με άλλες μεθόδους, η θεραπεία εφαρμόζεται σε ολόκληρο το πρόσωπο και την περιοχή του λαιμού, και όχι μόνο σε συγκεκριμένες ζώνες του προσώπου. Τα αποτελέσματα ενισχύουν το σύνολο των χαρακτηριστικών με φυσικό τρόπο και το όμορφο αποτέλεσμα έρχεται εκ των έσω.

Η Κα Λουκογιαννάκη είναι απόφοιτη της σχολής Φυσιοθεραπείας του Ανώτατου Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Αθήνας με μετεκπαίδευση στο Λονδίνο. Από το 2011 λειτουργεί το πρότυπο κέντρο φυσικοθεραπείας Human Kinetics στο Μαρούσι. 

Σουζάνα Λουκογιαννάκη PT, SCT 

Human Kinetics